‌

حس می‌کنم رفاقت خیلی چیز ترسناکی‌ایه. کلاً صمیمیت. فکر کن چند سال باطرفی، همه‌جا باهمید، همه‌چیز همه رو می‌دونید. بعد یهویی همه‌چیز تموم می‌شه و دیگه به اون آدم فکر هم نمی‌کنید. بعد طوری‌ام نیست که دیگه کلاً طرف رو نبینی. ممکن بهش برخورد کنی و یه طوری رفتار کنی انگار نمی‌شناسیش. بدتر از اینا، اون طرف می‌تونه هر چیزی که راجع بهت می‌دونه رو به هر کسی بگه. این حواشی‌های رفاقت‌ها و اکیپ‌ها واقعاً ترسناکن. اصلاً خوشم نمیاد.