‌

شاید اینکه با کسی که عاشقشی زندگی کنی، چیز چندان خوبی هم نباشه. اوّلش همه‌چیز پرشوره ولی کم‌کم که عادت بشه، هیچ‌چیز مثل سابق نیست. انگار اون عطش تند یهو خفه می‌شه. یهو همه‌چیز سراب می‌شه و تو نمی‌تونی باور کنی که این چرا مثل اوّلش نیست. شاید اگه این حس وسط زندگی به وجود بیاد، پایدارتر باشه. اینکه از یه خوبی زیاد به بدی برسی، به مراتب سخت‌تر از اینه که از یه بدی زیاد، به خوبی اندکی برسی. عشق، برای نرسیدنه؛ اگه رسیدی بدون عشق نبوده.