‌

حالا که فکر می‌کنم تقصیر خودشه. تقصیر خودشه که نتونسته اون چیزی که می‌خواد باشه، چون همش منتظر این و اون وایساده. منتظر بقیه تا یه کاری براش بکنن. چون همه‌ش به این و اون نگاه کرده و ایراد گرفته از هر چیزی. تقصیرهای خودشو گردن بقیه می‌ندازه. مقصرترین فرد زندگی یه آدم، فقط خودشه. اگه می‌خواست همون موقع محکم وایمیساد و نمی‌ذاشت نظرشونو بهش غالب کنن. اگه می‌خواست تو همون شرایط هرج و مرج، یه طوری راه خودشو پیش می‌کشید؛ ولی نخواست. همش نشست یه گوشه و گفت این فلان، اون فلان. الآنم نه می‌تونه نظرشو به من تحمیل کنه، نه می‌تونه بگه من برات این کار رو کردم که به فلان‌ جا رسیدی. من اگه خودم نمی‌خواستم، مطمئناً نمی‌شد. هیچ‌کس، هیچ‌کس حق نداره تو زندگی من امر و نهی کنه. خودشم خوب می‌دونه که من دارم درست می‌گم.