‌

واقعاً آدمها و کارهاشون رو که می‌بینم به این فکر می‌کنم که چقدر آدمها بی‌ارزش شدن. چقدر آدمها دیگه برای خودشون، وقتشون و احساساتشون ارزش قائل نیستن. الآن به هر کسی که نگاه کنی تا حالا با چندین آدم رفتن تو رابطه. رابطه براشون مثل لباس عوض کردن شده، یکم اینو می‌پوشن اگه خسته شدن بعدی. بعد تازه وقتی می‌فهمم خیلی‌ها که چه عرض کنم بیشترشون بدون احساساتِ واقعیه، عمیقاً قلبم درد می‌گیره. الآن هر کسی که می‌خواد باهات آشنا بشه قبل از اینکه اسمتو بپرسه می‌گه رل داری؟ دوست‌پسر داری؟ رل می‌زنی؟ و... بعدشم طرف کل وفاداریش به یه عکسه که اگه بفهمه قرار نیست بهش عکس بدی می‌ره. نمی‌دونم چطوری می‌شه انقدر بی‌ریشه بود که با هر بادی بخوای تکون بخوری. من واقعاً نمی‌فهمم چطور می‌شه یکیو از ته دل دوست نداشت و باهاش بود؟ پس دوست داشتن چی؟ اصلاً وجود داره؟ ترجیح می‌دم تا آخر عمرم تنها بمونم. من همون یدونه آدمو برای همیشه می‌خوام!
-ن- می‌گفت من خیلی خوب بلدم حرف بزنم و به دروغ آدمها رو خام خودم کنم. اعتراف می‌کنم بیشتر حرف‌هام حس واقعیم نیست ولی تو اینطوری نیستی، حتی احساسات واقعیت هم نمی‌تونی نشون بدی:)))