‌

اون لحظه‌ای که عکس دوست مجازیتو می‌بینی خیلی حس توصیف نشدنی‌ای داره. انگار کلی اکلیل درونته که با دیدنش یهو فوران می‌کنه. امشب که عکسش رو دیدم، قلبم پرواز کرد رفت پیشش. خیلی زیبا بود می‌درخشید! واقعاً انگار اکلیلِ آبی درونش وجود داره. از چشماشم اکلیل می‌باره. بعد عکسش بو و صدا و حس داشت انگار که زنده‌ست. وایب لواشک و قره‌قورتم می‌ده. تازه خیلی‌ام آشنا بود! حس می‌کنم تو زندگی قبلیم دیدمش. خیلی اکلیلی و خوشحالم:)))