‌

الآن واقعاً فهمیدم که بین کسی که دوست داره و کسی که دوستش داری، نمی‌تونی انتخاب کنی. هر دوی اینها یه طرفه‌ست، یکم که پیش بری خسته می‌شی. اولش می‌گفتم مهم نیست طرف دوستم داشته باشه یا نه، مهم این که من دوستش داشته باشم. یکم که پیش رفت دیدم که نمی‌شه. این تویی که همش داری دست و پا می‌زنی و نه تنها اون همراهیت نمی‌کنه، بلکه راه و برات سخت‌تر می‌کنه. کنار اونی که دوست داره همه چیز راحت‌تره، حداقلش نمی‌خواد این همه سگ‌دو بزنی و تهشم هیچی‌. باز یکم که زمان گذشت فهمیدم که اینطوری‌هم نمی‌شه. اون دوستت داره ولی تو حواست به یکی دیگه‌ست. اینطوری‌هم اون ناراحت می‌شه و هم تو بابت محبت‌هاش عذاب وجدان می‌گیری. این دوست داشتن باید دو طرفه باشه، نمی‌شه یکی سگ‌دو بزنه و اون هیچ تلاشی نداشته باشه. بالاخره اونم یه روزی خسته می‌شه و قید همه چیز رو می‌زنه...